Sidra

‘Zwijg nooit over wat je boos of verdrietig maakt’. Sidra (15) zit in de brugklas. Ze vluchtte met haar familie uit Syrië en kwam via een lange omweg in Nederland terecht. Ondanks alle, vaak zware, omzwervingen is ze positief gebleven. Ze heeft goede herinneringen aan Aleppo en aan Friesland, het rustige noorden van Nederland.
Uit het interview:
'Ik was heel jong toen de oorlog begon, vijf jaar. We woonden bij mijn opa in Aleppo. Ik heb twee oudere en twee jongere zussen. Mijn babybroertje is in Syrië door een kogel geraakt en overleden. Omdat het zo gevaarlijk was, zijn we na een paar maanden verhuisd naar een andere stad, vlak bij de Turkse grens.'
Maar ook daar was het onveilig, dus gingen we naar Turkije. Eerst hadden we daar geen huis, maar mijn vader vond werk bij een gordijnenmaker. Nu woont bijna onze hele familie daar. Het was raar om opeens overal Turks te horen. Mijn vader pikte het sneller op, door zijn werk. Uiteindelijk mocht ik daar ook naar school. Van de drie jaar dat we er woonden, heb ik anderhalf jaar op school gezeten.
Maar ook Turkije was niet veilig voor ons. Daarom gingen we naar Griekenland. Na een paar maanden wachten mochten we naar Nederland vliegen. We woonden in het asielzoekerscentrum bij Heerenveen, in Friesland — ons gezin van zeven en mijn tante. Later kregen we een eigen huis in het dorp Sint Nicolaasga.
Daar mocht ik weer naar school. Op school spraken ze Nederlands, maar de buren spraken Fries. Ik heb er vier jaar gewoond en moest beginnen in groep 1, bij de vierjarigen, terwijl ik zelf negen was. Dat was wel een beetje raar. Gelukkig was het een heel klein schooltje en zaten groep 1 tot en met 4 bij elkaar in één klas.
Ik heb er fijne herinneringen aan. Ik had vriendinnen, het was gezellig, iedereen was aardig. In 2020 zijn we verhuisd naar een stad in het zuiden, omdat mijn vader daar werk kreeg als vrachtwagenchauffeur. Eerst woonden we in een flat, later verhuisden we naar een groter huis. We hebben nu weer een babybroertje. Met mijn zussen praat ik Nederlands en met mijn ouders Syrisch. Dat is Arabisch met een Syrisch dialect.'
Lees verder in het boek
Over het Rebel Girls-project
Rebel Girls is een internationaal project en boekenreeks over meiden en jonge vrouwen die opkomen voor hun vrijheid, zelfexpressie en lichamelijke autonomie. Het begon in Nederland met het boek Gender Rebels, dat in 2024 verscheen met bijdragen van vijfenveertig meiden en vrouwen uit verschillende landen, drie mannen en twee honden. Inmiddels telt het project meer dan zeventig deelnemers uit de hele wereld. De jongste bijdrager is twaalf jaar, de oudste eenentachtig.
Samen vertellen zij kritische en opbeurende verhalen over de taboes van onze tijd. Het gaat over online gekte en zelfdiagnose op sociale media, over verwarring rond biologie en geslacht, over eerlijke sport voor meiden en veilige vrouwenruimtes, en over de onderdrukking van vrouwen in de maatschappij en in religie. Daarbij staat één vraag centraal: hoeveel vrijheid hebben meiden van nu eigenlijk?
Het project is verschenen in drie edities: de originele Nederlandse versie, de Engelse editie van Spinifex Press en de Duitse editie van DiaMetric Verlag. De kern van de inhoud blijft gelijk, maar elke editie wordt aangepast aan het land en de cultuur waarin het boek verschijnt. Wil jij meewerken aan een nationale editie in jouw taal? Dat kan.
Alle verhalen zijn gebaseerd op echte meiden en vrouwen, al zijn sommige namen en details geanonimiseerd omwille van de veiligheid. Docenten, ouders en therapeuten gebruiken de boeken om gesprekken op gang te brengen over genderrollen, moed en gelijke rechten. Op deze website vind je portretten, interviews, mediaoptredens en de organisaties waarmee we samenwerken.