← Terug naar de galerij

Iza

Iza

‘Hoe ouder je wordt, hoe meer je oké bent met jezelf’. Iza (24) had een gelukkige jeugd en leerde het meest over zichzelf toen ze op zichzelf ging wonen. Toen haar moeder haar op haar veertiende vroeg of ze misschien op meisjes viel, werd ze boos. Het happy end: ze woont nu samen met haar vriendin.

Uit het interview:

'Op mijn geboortekaartje stond het gedicht Wieg van Ida Gerhardt. Gerhardt woonde in Zutphen — de ex van mijn moeder kende haar goed. Nu sta ik op de IJsselkade en kijk ik uit over de rivier, naast het standbeeld van de dichteres die zo vaak over water schreef. In de jaren vijftig woonde ze samen met haar vriendin, wat in die tijd best bijzonder was.

Ik heb hier altijd heel fijn gewoond. Met mijn ouders en twee zussen waren we heel veel buiten. Ons gezin voelde warm en veilig. Ik weet nog dat we een keer in Frankrijk kampeerden en een kabouterdorp bouwden van alles wat we in het bos vonden. Mijn ouders zijn antroposofen. We bouwden hutten in het bos, in kleren die vies mochten worden. Er was veel vrijheid, en over alles kon gepraat worden.

Thuis ook — mijn moeder is heel open. Ze zag hoe blij ik ervan werd om heel close te zijn met mijn vriendinnen. Dus toen ik veertien was, vroeg ze: "Denk je dat je misschien op meisjes valt?" Ze wilde me laten zien dat ik niks geheim hoefde te houden, dat mijn gevoelens oké waren en dat we erover konden praten. Maar ik werd heel boos. Ik voelde me zelfs beledigd. Ik denk dat ik er gewoon van uitging dat ik op jongens zou vallen. Iets anders kon ik me niet voorstellen.

Achteraf is dat een rare reactie. Mijn tante woonde samen met haar vriendin. Op school vierden we Paarse Vrijdag met veel enthousiasme. Misschien had ik die gevoelens toen al? Misschien was lesbisch zijn toen gewoon minder zichtbaar — niet zoals nu, met regenboogzebrapaden en overal vlaggen, en jongeren die experimenteren met voornaamwoorden.

Als tiener heb ik nooit een relatie gehad — het was altijd gewoon ik met mijn vriendinnen. Op mijn negentiende begon ik me af te vragen of ik misschien ook op vrouwen viel. Ik keek naar meiden op datingapps, maar dat voelde te heftig, te dichtbij. Mijn eerste date had ik pas toen ik twintig was. Toen merkte ik dat ik me meer aangetrokken voelde tot vrouwen dan tot mannen. Er is een bepaalde blik, een soort chemie — je herkent elkaar gewoon.'

Lees verder in het boek

Over het Rebel Girls-project

Rebel Girls is een internationaal project en boekenreeks over meiden en jonge vrouwen die opkomen voor hun vrijheid, zelfexpressie en lichamelijke autonomie. Het begon in Nederland met het boek Gender Rebels, dat in 2024 verscheen met bijdragen van vijfenveertig meiden en vrouwen uit verschillende landen, drie mannen en twee honden. Inmiddels telt het project meer dan zeventig deelnemers uit de hele wereld. De jongste bijdrager is twaalf jaar, de oudste eenentachtig.

Samen vertellen zij kritische en opbeurende verhalen over de taboes van onze tijd. Het gaat over online gekte en zelfdiagnose op sociale media, over verwarring rond biologie en geslacht, over eerlijke sport voor meiden en veilige vrouwenruimtes, en over de onderdrukking van vrouwen in de maatschappij en in religie. Daarbij staat één vraag centraal: hoeveel vrijheid hebben meiden van nu eigenlijk?

Het project is verschenen in drie edities: de originele Nederlandse versie, de Engelse editie van Spinifex Press en de Duitse editie van DiaMetric Verlag. De kern van de inhoud blijft gelijk, maar elke editie wordt aangepast aan het land en de cultuur waarin het boek verschijnt. Wil jij meewerken aan een nationale editie in jouw taal? Dat kan.

Alle verhalen zijn gebaseerd op echte meiden en vrouwen, al zijn sommige namen en details geanonimiseerd omwille van de veiligheid. Docenten, ouders en therapeuten gebruiken de boeken om gesprekken op gang te brengen over genderrollen, moed en gelijke rechten. Op deze website vind je portretten, interviews, mediaoptredens en de organisaties waarmee we samenwerken.

Ontdek meer