← Terug naar de galerij

Ada

Ada

‘Het ideaal is dat vrouwenbenen zo dun zijn als papier’. Huisarts Ada (32) uit Hongkong promoveert in Amsterdam op de ziekte van Alzheimer. Ze hoort bij de achttien procent expats die in onze hoofdstad wonen. Ada vertelt over seksisme in Oost-Azië en over de nieuwe vrijheid die ze in Nederland ervaart.

Uit het interview:

'Ik zwem al sinds mijn vierde. Dat gaat een stuk makkelijker met kort haar, dus dat heb ik afgeknipt. Als kind was ik een tomboy. Bij de bakker zagen ze me een keer voor een jongen aan. Dat vond ik grappig, en het gaf me een goed gevoel. Op mijn tiende ben ik gaan rugbyen. Ik was een natuurtalent. Later speelde ik in het jeugdteam van Hongkong. Elke zondagochtend stond ik drie uur lang in de zon te rugbyen. Ik zat onder de blauwe plekken en littekens, en ik werd behoorlijk gespierd.

Mijn vader, die heel liefdevol is, vond dat niks voor een meisje. De norm is dat de huid van een meisje zo wit en glad moet zijn als een gekookt ei. Mijn moeder zei altijd: "Je mag doen wat je wilt", maar raadde me toch aan om die gespierde benen te bedekken. In Oost-Azië is het ideaal namelijk dat vrouwenbenen zo dun zijn als papier. Dat vinden ze elegant.

Jonge meisjes hebben niet door dat jongens en mannen hen aantrekkelijk vinden. Opeens ben je een prooi: je komt een kamer binnen en er gebeurt iets naars. Ik ben aangerand, en ik had geen idee hoe ik me daartegen moest beschermen. Toen ik daarna hulp zocht, werd ik vernederd.

Die ervaring, en al die negatieve opmerkingen over mijn lichaam, brachten me uit balans. Ik was nooit lief en beleefd, en het kon me niks schelen of ik er leuk uitzag. Als tiener was dat soms lastig, omdat ik er gewoon niet bij paste. Groepjes meiden vond ik best eng. Die konden zomaar opeens iemand buitensluiten. Ik was stoer, en dat was ongewoon. Sommige lesbische meiden vonden me juist daarom leuk.

Ik zat op een heel goede middelbare school, waar alles draaide om leren, gehoorzaamheid en beleefdheid. Gelukkig hield ik van sport; daar vond ik vrienden. Helaas kreeg ik ook daar te maken met seksueel geweld. Mijn zelfbeeld werd nog slechter. Voor mij was een tomboy zijn een manier om "nee" te zeggen. Ik probeerde mijn borsten te verbergen en er totaal niet vrouwelijk uit te zien. Ik was boos op alles en iedereen.'

Lees verder in het boek

Over het Rebel Girls-project

Rebel Girls is een internationaal project en boekenreeks over meiden en jonge vrouwen die opkomen voor hun vrijheid, zelfexpressie en lichamelijke autonomie. Het begon in Nederland met het boek Gender Rebels, dat in 2024 verscheen met bijdragen van vijfenveertig meiden en vrouwen uit verschillende landen, drie mannen en twee honden. Inmiddels telt het project meer dan zeventig deelnemers uit de hele wereld. De jongste bijdrager is twaalf jaar, de oudste eenentachtig.

Samen vertellen zij kritische en opbeurende verhalen over de taboes van onze tijd. Het gaat over online gekte en zelfdiagnose op sociale media, over verwarring rond biologie en geslacht, over eerlijke sport voor meiden en veilige vrouwenruimtes, en over de onderdrukking van vrouwen in de maatschappij en in religie. Daarbij staat één vraag centraal: hoeveel vrijheid hebben meiden van nu eigenlijk?

Het project is verschenen in drie edities: de originele Nederlandse versie, de Engelse editie van Spinifex Press en de Duitse editie van DiaMetric Verlag. De kern van de inhoud blijft gelijk, maar elke editie wordt aangepast aan het land en de cultuur waarin het boek verschijnt. Wil jij meewerken aan een nationale editie in jouw taal? Dat kan.

Alle verhalen zijn gebaseerd op echte meiden en vrouwen, al zijn sommige namen en details geanonimiseerd omwille van de veiligheid. Docenten, ouders en therapeuten gebruiken de boeken om gesprekken op gang te brengen over genderrollen, moed en gelijke rechten. Op deze website vind je portretten, interviews, mediaoptredens en de organisaties waarmee we samenwerken.

Ontdek meer